89/5/4 - کارپتور
    علیرضا قادری

سیاست پرداخت جوایز صادراتی به صادرکنندگان، با تمامی حواشی و موافق و مخالف هایی که داشته و دارد، سیاستی است که از سوی دولت اتخاذ گردیده است و این امر به عنوان ضرورتی در راستای حمایت از تولید تا آنجا مورد تاکید قرار گرفته که وزیر بازرگانی خود در اولین مطالبی که پس از انتخاب به این سمت اظهار داشت، موضوع ارزیابی عملکرد دستگاه متولی را عملکرد صادراتی آن و اندازه گیری اقدامات انجام شده با خط کش صادرات ذکرکرد. حرف های قشنگی که تنها لبخندهای موقتی را بر لبان دستاندرکاران نشاند. چرا که مجموعه عملکردهای دستگاه ها حکایت از این داشته و دارد که حرف های قشنگ و تهییج کننده گویا بیش از اقدامات عملی و حداقلی مورد توجه و مقبول است.
   
    اگر اعمال سیاست پرداخت جوایز صادراتی مبتنی ناشی از الزامات ناگزیرو مبتنی بر کاری کارشناسانه و با حضور فعالانه بخش خصوصی لازم تشخیص داده شده است، اهمال و بی توجهی بدان در فاصله تصمیم تا اجرا، عملا شانه خالی کردن دستگاه های ذیربط از وظایفی است که خود بر آن تاکید داشته اند و به سبب همین نیز بارها منت این همراهی و حمایت را به رخ صادرکنندگان کشیده اند. صادرکنندگان شاهین میزان توقعات و انتظارات ما از قالی ایرانی در بازارهای جهانی بحساب می آیند. عملکرد آنان و میزان اثر بخشی آن بهترین نشانه میزان توفیق طرح ها و برنامه هایی است که دستگاه متولی به عنوان بخش پشتیبانی و لجستیکی، با بدنه متورم و هزینه های سرسام آور اجرایی، جاری و پرسنلی، هر از گاه به صورت نسخه ای با عبارات تاکیدی چون باید و لازم است، به فعالان و دستاندرکاران به عنوان راهکارهای کارشناسی عرضه می گردد. سالها است که در اکثر قریب به اتفاق سخنرانی ها، مصاحبه ها و افتتاحیه ها و اختتامیه ها شاهد این هستیم که گویندگان انگشت کم کاری و ندانم کاری رابه سمت دستاندرکاران بخش خصوصی نشانه گرفته و مشکلات و شرایط موجود را ناشی از بی تدبیری، عدم شناخت بازار، عدم آشنایی در مواجهه با مشتریان، بی اعتنایی به ضرورت ایجاد بازارهای جدید و... آنان قلمداد می کنند و ایشان را با عبارت باید به اهداف موهوم و ناشدنی تشویق می کنند.
    آیا براستی اینکه "باید" تولیدکنندگان کاهش قیمت تمام شده را در دستور کار داشته باشند و یا صادرکنندگان "باید" بدنبال ایجاد بازارهای جدید و توسعه بازارهای موجود بروند، رفع تکلیف از دستگاه های مسئول و قرار دادن باری خارج از طاقت و کاری غیر عملی و در نهایت حرفی برای اینکه چیزی گفته باشیم، اثر دیگری داشته و دارد؟
   
    ما را منتقدانی مشفق ولی نادان تصور کنید. اشکالی بر آن نیست، اما برای تنویر افکار ما و سایر دستاندرکارانی که همواره در شعار و میدان عمل بر همدلی و همراهی میان دو بخش متولی و خصوصی تاکید داشته و سرمایه گذاری های یکسویه نموده و می نمائیم پاسخی درخور دارید تا بر انگیزه هایمان بیافزاید و امیدمان را تازه کند؟
   
    عدم پرداخت کامل جوایز صادراتی سال 77 و عدم اقدام برای تحقق پرداخت جوایز مربوط به سال 88 و از آن بدتر بلاتکلیفی از زمان واقعی پرداخت آن از سوی دولت و حتی چگونگی ماهیت این جوایز، با توجه به بحث هایی نظیر جایگزین کردن جوایز با سهام شرکت های دولتی و... این بخش را به عنوان پیشقراولان بازارهای جهانی با مشکلاتی مواجه کرده و می کند که دود آن علاوه بر ایشان به چشم بافندگان و تولیدکنندگان و صنایع و خدمات پائین دستی نیز رفته و خواهد رفت.
    اگر خط کش صادرات در دست متولی است و تبدیل مقیاس ها را نیز در دست دارد، تولید و تجارت آن عملا در دستان بخش خصوصی ای است که بازارهایی را که با تلاش دهه ها ایجاد کرده اند بدلایل مختلف، که مهمترین آن سوء مدیریت دستگاه های مسئول بوده است، یکی پس از دیگری از دست می دهند. صرف نظر از شعارها و وعده های حمایتی، وزارت بازرگانی عملا هنوز هیچ گام موثری در جهت حمایت از قالی برنداشته و اقدامات متفرق و پراکنده اش هیچ تصویری را در آینده پیش روی صادرات قالی کشور ترسیم نکرده است.
    با حلوا حلوا کردن دهان شیرین نمی شود. با فرافکنی و دیگران را به کم کاری و ندانم کاری متهم کردن نیز راه به جایی نخواهیم برد. واقع بین باشیم و موضوعات ساده اطرافمان را پیچیده نکنیم تا امکان حل و فصل آن به بهترین وجه فراهم آید.
    
    بیایید یکبار تصور کنیم. فقط تصور کنیم، که از همین ساعت دولت قالی را به حال خود رها کرده است. 
    فکر می کنید با سوابق و شرایط موجود آب از آب تکان می خورد؟
    خیلی ها معتقدند این اتفاق تنها راه حل مشکلات قالی کشور است!! 
 

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب این پورتال متعلق به اتحادیه تولید کنندگان و بافندگان قالی تبریز می باشد و استفاده از آنها با ذکر منبع بلامانع است.
EGT.ir©2009-2010,All Rights Reserved