|
تاریخ درج خبر :
يکشنبه, 31 مرداد 1389 منبع خبر:
روابط عمومی اتحادیه قالی تبربز
يکي از آثار نفيس موجود در کاخ موزههاي سعدآباد، قالی تالار آئينه کاخ موزه سبز اثر استاد عبدالمحمد عمواوغلي هنرمند نامدار آذربایجان در اين عرصه است. محمد کهنمويي اهل کهنموي ( از روستاهای شهرستان اسکو اطراف تبریز ) است، وی از تجار و توليد کنندگان صاحب نام تبريزي بود که در حرفه نساجي اشتغال داشت. در فاصله سالهاي 1250 تا 1270 هجري شمسي وارد شهر مشهد شد، درآن سالها در مشهد ، میان همشهریان آذری اش به خاطر ریش سفیدی به عمواوغلی ( پسرعمو ) مشهور بود، به آن خاطر در موقع اخذ شناسنامه، نام خانوادگی عمواوغلی را برگزید.
محمد عمواوغلي صاحب دو پسر به نامهاي عبدالمحمد و عليخان بود. هردو فرزند او نیز در امر تهيه و توليد، قاليهاي نفيسي فعالیت داشتند، که امروزه جزو با ارزشترين قاليهاي موزههاي داخل و خارج کشور به شمار ميروند.
استاد عبدالمحمد در تهيه نقشههاي منحصر بفرد و رنگآميزي، مواد مورد استفاده و هماهنگ کردن نقشه و رنگ قالي تبحر خاصي داشت.
رج شمار قالیهای عمواوغلي بين40 تا 150 رج در هر7 سانتيمتر می باشد که در حاشيه بيشتر قالیها نيز گليم بافي به صورت سراسري و متصل به قالی دیده می شود. بر روی قالی های استاد عبدالمحمد فقط نام عمواوغلی و بر روی قالیهای استاد عليخان عمواوغلی110 نقش بسته است.
از شاهکار قالی اين استاد، قالی70 متري120 رج در تالار آيينه کاخ موزه سبز، با طرح زيباي گلداني است، که دسته گل مجللي در آن قرار دارد و به دستور رضاخان بافته شده و در بالاي آن کتيبه اي نيز مؤيد اين مضمون قرار دارد.
بافت اين قالی به تاریخ 11 آذرماه 1307 است که در سالهاي 1371 تا 1373 قسمتهایی از آن توسط يکي از استادان مجرب روفه گری به نام جليل جداري مرمت شده است. کاخ - موزه سبز ( قصر سنگی، کاخ شهوند، کاخ رضا شاه پهلوی ) 
کاخ سبز یکی از زیباترین کاخ های سلطنتی موجود در ایران میباشد، که در نقطهای مرتفع، در شمال غربی مجموعه سعدآباد قرار دارد. این کاخ، در ابتدا به صورت ساختمانی نیمه تمام بود که به شخصی به نام علیخان تعلق داشت و نپه ای که ساختمان روی آن واقع شده بود، به همین نام معروف بود. رضا شاه، پس از اینکه ساختمان واقع بر این تپه را از علیخان خریداری کرد، کاخ کنونی را بنا نهاد و کار ساخت و تکمیل آن از زمان وزارت جنگی او، تا اوایل سلطنتش ( سالهای ۱۳۰۱ تا ۱۳۰۷ خورشیدی) به طول انجامید. سرانجام، این کاخ با تلاش هنرمندان و معماران ایرانی، پس از هفت سال کار، در دو طبقه (زیر زمین و همکف) بنا گردید. رضا شاه از طبقه همکف به عنوان محل زندگی و دفتر کار خود، و از زیر زمین به عنوان انباری استفاده میکرد. این کاخ، به دلیل استفاده از سنگ های سبز کمیاب معدن خمسه زنجان، در نمای خارجی آن، به قصر سنگی نیز معروف است. ملات سنگ ها، از جنس سرب است و مانع شکستن آنها در اثر انقباض و انبساط میشود. درب اصلی کاخ، از سمت شمال غربی به سمت رشته کوههای مرتفع البرز گشوده میشود. سر در و ستون های ورودی کاخ، نیز از جنس سنگ مرمر خراسان، و ترکیب و تلفیقی از نقوش و موتیف های هنر ایرانی و اروپایی است. با بازسازی و مرمت کاخ، قصر سنگی به کاخ شهوند، معروف گردید و پس از انقلاب ایران، به کاخ سبز تغییر نام داد. گچبری ها و آیینه کاری های ظریف و زیبای درون کاخ، کار دست هنرمندان ایرانی ناشناس است. تذهیب دیوار ها، اثر استاد حسین بهزاد، و خاتم کاری ها، حاصل کار گروهی کارگاه استاد صنیع خاتم است. مساحت زیربنای کاخ، در دو طبقه، ۱۲۰۳ متر مربع میباشد و معمار آن، میرزا جعفر کاشی معروف به معمارباشی بوده است. یکی از زیبا ترین قسمت های این کاخ، تالار آیینه است. روی تمامی آیینه ها، با گل هایی از گچ تزئین شده و با قالی ۷۰ متری زیبایی، که اثر عبدالمحمد عمواغلی است، فرش شده است. در این تالار، یک دست مبل کوبلن دوز کار دست، مربوط به دوره قاجار قرار دارد. میز وسط تالار، کار کشور فرانسه و متعلق به قرن ۱۸ میلادی است. پردهای نقره فام به چوب پردهای منبت کاری شده، پنجره تالار را مزین کرده است. از ویژگی های این تالار، همخوانی نقش وسط قالی، با طرح سقف است. آیینه کاری های سقف با طرح قندیل، کار هنرمندان ایرانی است. از دیگر وسایل با ارزش این کاخ، میتوان به مجسمهها و مبل های دوره لویی شانزدهم، و نیز دو میز کنسول مربوط به دوره ناپلئون اشاره کرد.
|